Hardcore-travellers

Hardcore-travellers, dat staat er! De 'Lonely Planet' laat er geen misverstand over bestaan: de route vanaf Abancay naar Huancayo is slechts voor de hardcore-travellers en dan hebben ze het niet eens over fietsers die die kant op willen...
Eindeloos turen we naar de kaart. Wat staat ons te wachten na Cuzco, dat eiland van gemak, vermaak, herstel en luxe; een week lang warme douches, een comfortabel bed en heerlijke maaltijden in prima restaurants...? Abancay wordt het beslispunt, zo bedenken we. Tot aan deze plaats lijkt het goed te doen. Of we volgen daarna de route naar Lima, of we slaan rechtsaf om via mogelijk minder begaanbare wegen uiteindelijk in Huancayo uit te komen. Een beetje geschrokken door de beschrijving in de LP stellen we de definitieve keuze dus heel verstandig nog even uit tot Abancay (natuurlijk weet Jan welke keus Marike op dat moment in haar hoofd heeft en omgekeerd is het voor Marike ook volstrekt duidelijk hoe Jan erover denkt, maar nog even houden we de illusie in stand dat we keuzes maken met ons verstand).

Pirouettes met een Peruaanse schone in prachtige feestkledij boven op een betonnen kunstwerk, bier op de nog vroege ochtend en muziek uit de meegebrachte geluidsinstallatie. De filmploeg staat 'professioneel' zijn werk te doen bovenop het busje, waar het hele gezelschap zojuist is uitgerold. De gringo's die hier na een flinke klim zitten uit te blazen, worden uitgenodigd een bijdrage aan deze swingende muziekvideo te leveren. Zo kan het gebeuren dat wij op de vroege ochtend in wielerkleding (en met de helm op, je weet maar nooit....) worden vastgelegd op video in een mix van Hollandse wielerschoenendans en traditionele Peruaanse feest (?) dans. Heel cultuurbewust giet Jan het eerste slokje bier op de grond (zijn 'plengoffer') voordat we weer op de fiets stappen. We hebben werkelijk geen idee wat we zojuist hebben mee gemaakt. 'Video', is het enige antwoord dat we krijgen. Een bijna surrealistische ervaring; gelukkig hebben we de foto's nog.....

We zweten en zwoegen ons een weg naar grote hoogtes, waar we regen, mist, kou en kale afgeronde bergen vinden om vervolgens weer te zakken naar weelderige, warme dalen, waar de zandvlieg regeert. Een bloeddorstig monster van minimale afmetingen, die ons op kilometers afstand lijkt te ruiken (zou kunnen.....) om vervolgens massaal de aanval op ons in te zetten. Onze benen zien er 's avonds uit als een maanlandschap en jeuken alsof we door tientallen neefjes zijn geprikt. Nu weten we hoe we ze van het lijf moeten houden: alcohol met babyolie (en om geen misverstanden over onze voorzorgsmaatregelen te laten bestaan: de alcohol is voor uitwendig gebruik).

Het dreigt al de hele dag, maar we houden het droog, tot aan het eind van weer een geweldige afdaling. Talloze kuddes dieren en de mensen (ook vaak kinderen!), die de koeien, geiten, schapen of varkens van de ene naar de andere plek brengen, zijn samen met ons op (de) weg. Vlak voor het dorp begint het te gieten en te donderen. De man bij wie we onder het afdakje gaan staan, nodigt ons uit binnen te komen. Juist wanneer we binnen zijn, lijkt de bliksem zo ongeveer naast ons in te slaan. We zitten behaaglijk warm op een schapenvel in een kale schuur, met betonnen vloer, gevuld met een bed en een t.v. op een stapel zakken in de hoek. Wij noemen het een schuur, zij misschien (slaap-) kamer?
Nog 10 km. naar het volgende dorp, daar verwachten we een plek te vinden voor de nacht. Onze 'beschermheer' overtuigt ons ervan dat daar 'nada' te vinden is. Hier in 'zijn' dorp is wel een hospedage. Die vinden we: de kamer is net zo groot als het te kleine tweepersoons bed dat er staat (of omgekeerd). Waar we onze 10 kletsnatte fietstassen gaan bergen...?!
Ons menu bestaat vanavond uit arroz (rijst), een beetje verduras (groente) en twee huevos fritos (spiegeleieren) p.p. We hebben ontdekt dat we in bijna iedere pollo (kip) restaurant (in heel Zuid Amerika vind je op het platteland niets anders dan pollo restaurants) dit menu wel kunnen krijgen, wanneer we daar expliciet om vragen. De open vraag: “Kunt u iets voor deze hongerige vegetariërs maken?” levert geheid een 'nee' op.
Wanneer we de volgende dag door het dorp 10 km verderop fietsen, blijkt dat een groot dorp met talloze hospedages te zijn...

Boven op de pas van 4100 meter is het koud en winderig. Donkere wolken die met een noodgang op ons afkomen tot ze ons omhullen. Ruim 1500 meter beneden ons zien we Abancay in de zon liggen. Ons wacht een prachtige afdaling van zo'n 35 km. Een uurtje later fietsen we de stad in. Een dag rust en bedenken hoe we verder gaan (We weten het al: na Abancay rechtsaf, het avontuur lonkt!).

Ze is onverbiddelijk, de mevrouw met het bordje in haar hand! Nee, ook jullie fietsers mogen er niet door! Smeken en bidden, op ons allerliefst kijken, onderhandelen (ja, maar een fiets kan er toch wel langs, we moeten door, waar moeten we nu slapen...) het levert allemaal niets op. De hele dag hebben we geklommen op ons eerste traject na Abancay. We hadden van alles verwacht, maar geen roadblock 's middags om 3 uur! Andere wachtenden voor de gesloten poort weten ons te overtuigen: er kan echt niks langs, naast de weg is rots of ravijn..... Om half zes, is de verwachting, gaat de weg weer van het slot. Een uur later is het donker.....
Een vrachtautochauffeur biedt aan dat we wel met hem mee kunnen tot het volgende dorp. Hij is uiterst verguld met de prijs die hij daarvoor vraagt. We willen niet, we willen fietsen! Het gaat zo goed deze eerste etappe van het ongewisse. We willen het zelf, we kunnen het zelf, dreinen we tegen elkaar als 2 koppige peuters. Twee uur later klauteren we in de bak van de open vrachtwagen (soort veewagen, met hoge schotten aan de zijkant en de bovenkant open). De deuren worden achter ons vergrendeld. Voorzichtig leggen we de fietsen op onze bagage, in de hoop dat ze zo redelijk beschermd zijn. Marike zit op een band en Jan op een stuk plastic in een hoek. Gelaten wachten tot ze weer kunnen rijden lijkt de Peruanen geen enkele moeite te kosten. Het is bijna een gezellige boel daar aan de kant van de weg. Tot ze weer gaan rijden.... Alsof de duivel hem op de hielen zit, zo scheurt onze 'taxichauffeur' over de onverharde weg langs steile afgronden door het donker en de mist op grote hoogte. De Peruaan is van nature nogal fatalistisch, maar wij houden heel erg van het leven! We kunnen niets anders dan ons overgeven en loslaten, loslaten, loslaten. Dat doen onze fietsen en de bagage ook; de bagage zwerft door de hele laadbak en de fietsen komen af en toe 20 centimeter omhoog, om vervolgens weer neer te smakken.....
Plotseling stoppen we; de deuren worden ontgrendeld en een Peruaans gezin komt ook aan boord. Vader, moeder en zoontje van een jaar of vier. Jan vraagt het jongetje naast hem te komen zitten; de ouders hebben vervolgens totaal geen oog voor hem. Hij nestelt zich naast Jan op het plastic; veel te koud gekleed, blote voetjes in open sandalen, in een open vrachtwagen in het donker op ruim 4000 meter..... Jan mag zijn arm om hem heen leggen, om hem toch wat warm te houden. Hij geeft zich volledig over en valt al snel in Jans armen in slaap. Niet eerder hebben we zo ervaren hoe rauw het leven hier kan zijn.

Elke dag meer dan een Alpe d' Huez met volle bepakking, dat is vergelijkbaar met de hoogtemeters die we nu continue maken, bedenken we. Steeds hoger op weg naar het eind van dit dal is het bloedheet; zo heet hebben we het lang niet meer gehad. Jan spoelt z'n shirt in een snelstromend beekje en trekt het kletsnat weer aan, om te koelen. Het dal stopt en er is voor morgen geen andere weg dan omhoog cirkelen in talloze haarspeldbochten. We doen een schietgebedje richting weergoden met het vriendelijke, doch dringende verzoek morgen de warmte iets te temperen.
De wekker zorgt ervoor dat we om 7 uur vertrekken, om een lange etappe met veel hoogtemeters te gaan maken. De lucht betrekt en al snel fietsen we met onze hoofd in de wolken. De miezerregen gaat over in regen, de regen gaat over in hozen. Dichte mist (wolken) zorgt ervoor dat we geen hand voor ogen zien. We hebben het op deze hoogte van ruim 4200 meter koud bij temperaturen tussen 6 en 8 graden! Onze gebeden zijn verhoord... Het blijft de hele dag regenen, pas tijdens de afdaling klaart het op en 'beneden' in Ayacucho is het warm!

Head- en butbangend (hardcore...) stuiteren we steil naar beneden over een blubberweg, waarvan we twijfelen of dit nog wel de route is die we moeten hebben. Onze navigatie laat ons toch echt zien dat dit de 3S is. Onze stuurmanskunst wordt flink op de proef gesteld, maar we blijven op de fiets! Slippend en schuivend over keien, door de blubber en door het water, tot we in een fabelachtig mooi soort woestijnlandschap terecht komen. Helemaal beneden komen we in het dal van de Rio Mantaro. We volgen haar 4 dagen tot Huancayo. Ze betovert ons met al haar verschijningen: ruig, wild stromend, talloze zijrivieren waar we ons soms letterlijk doorheen moeten worstelen. Dan weer fietsen we naast haar, dan weer 200 meter erboven. De weg, meest zonder asfalt, met continue pittige klimmetjes tussen 6 en 10 % ligt op een richel tegen de omringende rotsen. Ze geeft niets cadeau, maar wat is ze mooi! Ze heeft dit dal gevormd tot een niet te beschrijven natuurtheater van uitzonderlijke schoonheid. Nooit geweten dat de natuur zo theatraal kan zijn! We gaan richting het einde van de regentijd, waardoor ze wild en woest is; het water klotst tegen de onderkant van een brug en stroomt bijna over de weg. We verwachten dat nog een paar dagen flink regenen deze route onbegaanbaar gaat maken. Maar we mochten er nog net langs van haar en ze gaf ons de meest intensieve natuurbeleving van de reis tot nu toe.

We zijn in Huancayo, vol van wat we hebben ervaren. Ook fysiek leeg, alle energie gebruikt om dit stuk te overbruggen. Deze manier van fietsen vraagt een dagelijkse aanvulling van de energievoorraad, iets wat niet altijd lukt. We leven dan op onze 'noodvoorraad': koekjes, brood, chocola, cola, sportdrank. De 'grote stad' gebruiken we dan ook vooral om te eten en te eten en te eten en..... te douchen (het eerste hotel wilde ons niet hebben....) en goed te slapen en te rusten. Zo herstellen we, sporters weten dat je conditie juist verbetert door je lichaam voldoende rust te geven om te herstellen. Heerlijk, zo aan je conditie te werken!

Hoe we verder gaan? We weten het nog niet; nog te vol van de voorbije weken. Hoeveel avontuur, onzekerheid, fysieke en mentale inspanning kan een mens aan? Heel veel, denken we. De vraag is vooral, zoals steeds in de natuur, hoe goed we ons steeds opnieuw aan kunnen blijven passen.
Keuzes maken: ratio, intuïtie, gevoel; wordt het weer 'hardcore', of winnen uiteindelijk de zachte krachten*? Was dit hardcore? Dat denken (voelen!) we niet; we voelen ons een klein, zacht onderdeeltje van een overweldigende natuur en zijn tot in ons diepste innerlijk gelukkig dat we dit kunnen en mogen meemaken!

*Henriette Roland Holst