Argentinië, land van uitersten

De 157:
Honderden kilometers op de 157, een kaarsrechte, kleurloze weg. Het landschap is kaal, nauwelijks begroeiing. Je moet wel alert blijven: 2 keer per dag waarschuwt een bord dat er een bocht van wel 10° in de weg zit. De dode slangen, honden, vossen, en de al even levenloze koe en een paard langs de kant van de weg zien ons niet meer voorbij fietsen.

Los Colorados:
Geen meter recht; adembenemend natuurschoon; alle terra kleuren zijn even intens. De bergen grillig, prachtig gevormd door erosie. Deze 'canyon' overdondert ons. Hier fietsen we: elke meter van de 80 km. zuigen we in ons op.


Hot Christmas:
Mensen waarschuwen ons wanneer ze horen wat de route is. De Salinas; daar is nada, nada, nada! Laat je door de politie naar de andere kant brengen, wordt gesuggereerd. Geen begroeiing, op een paar dunne stekelbosjes na. Geen beschutting. Een genadeloze zon. Nieuw zwart plakasfalt. Een hete tegenwind die je laat denken dat je voor een openstaande saunadeur staat. Links en rechts zoutvlakte. Zo heet hebben we het nog nooit gehad......
Later horen we dat het juist op deze plek de hoogste temperatuur die dag op de wereld is gemeten: 55°!
Twee dagen laten horen we op z'n Zuid-Amerikaans knetterhard Tina Turner 'Highway to hell' zingen. We brullen mee en weten: dat was het..... Gelukkig hebben we engeltjes (gelukspoppetje) bij ons!

Oudejaarsdag:
De hele dag in de zon gefietst, geleidelijk betrekt het. Snel boodschappen doen. Terug naar het hostal, de airco lonkt. Wanneer we de deur achter ons dicht trekken, horen we een enorm kabaal: ijsbrokken vallen uit de lucht, in een mum is de weg een rivier. De regen waait horizontaal door de straat. Alle stroom in het hele dorp valt uit. Een half uur later is het noodweer voorbij. Het halve stadspark ligt plat. De stroom komt laat in de avond deels weer op gang.
We toasten om 20.00 uur (24.00 uur Nl. tijd) met een kaarsje en een glas verrukkelijke Argentijnse wijn op onze dierbaren in Nederland, die nu niet bereikbaar zijn.


De hele nacht een klereherrie rond onze tent. Tegen de ochtend worden we ruw opgeschrikt doordat een laveloze lamzak de buitenlanders als doelwit heeft gekozen. Hij blèrt dat hier de bicicletta zijn en gooit met stenen, gevolgd door een pan tegen onze tent. Wanneer we niet al te snel reageren begint hij de tent omver te trekken. Als we hem briezend tot de orde roepen gaat hij er met zijn 'maat' in de auto (!) vandoor....

We vragen de weg naar een camping. Uit het niets staat Jose naast ons. 'Mi casa es su casa' is zijn boodschap. We worden uitgenodigd achter zijn grote witte auto aan te rijden. De weg wordt steeds slechter, zand en kuilen en giga veel rotzooi langs de kant. Helemaal aan het eind van het dorp gaat een groot hek automatisch open..... Waar gaat dit heen? Omkeren......?
Twee uur later zitten we gedoucht en wel, op het terras naast het zwembad. Jose vraagt wat we willen drinken: wijn, bier, champagne.... We worden door de uiterst gastvrije Jose en Miguel in de watten gelegd. Jose vertelt trots dat ze het eerste homopaar in Zuid Amerika zijn dat is getrouwd. (De regenboogoorbellen van Marike hadden de aandacht van Jose getrokken toen we door hem op straat werden gespot). Jose is architect en heeft talloze grote creaties in Frias en ver daarbuiten ontworpen. 's Avonds toeren we in zijn auto door het dorp, waarbij hij met bescheiden trots al zijn werk laat zien.


Argentijnen houden van herrie. Naarmate de dag vordert neemt het volume toe. Pas 's ochtends om 08.00 uur stoppen ze even voor een break tot een uur of 3 's middags. (ons tropenrooster is wat anders, doordat we 's ochtends om 5 uur opstaan om de ergste hitte voor te blijven).

Een hemelse nacht beleven we wanneer we onder het kruis bij de 'maagd van de bloemen' onder de blote hemel op ons matje naar de sterren kijken. Op 1200 meter hoogte is er niets dan stilte en geluk.


Top!
We blijven klimmen. Zwetend in ons regenjasje denken we telkens dat we we nu toch wel boven zullen zijn. De grote hoogtes verwachten we pas na Salta..... Wanneer we boven zijn zien we in de mist het bord: we zitten op ruim 3000 meter! De eerste top!! Yes, we can!
Naar beneden klaart het op. De weg is meer kuil en steen dan asfalt. Voorzichtig dalen we af en voor ons ontvouwt zich een prachtige vallei met reuzecactussen. Een topervaring; we zijn gelukkig!

We zijn in Salta; de eerste 1000 km. op de teller. Bier en pizza zijn het herstelvoer. Op naar de Andes!